To dla niej odskocznia od upragnionego celu – „Vogue”. W 1981 roku przechodzi do Nowego Jorku, gdy zmianie ulega zarząd gazety. To był punkt zwrotny w karierze Anny Wintour. Wydawca, Edward Kosner zainteresował się modą i zdjęciami, które robiła Anna. Szybko stała się jego ulubienicą, choć nie uniknęła surowej oceny Eda. Dzięki jednak nimu miała wolną rękę.
Niedługo potem doszło, dzięki koleżance Anny, do spotkania między Wintour a redaktor naczelną Vogue’a, Grace Mirabellą. Spotkanie jednak nie nie trwało długo. Grace bowiem zapytała się Anny, jaka posada ją interesuje. Ta odpowiedziała, że redaktor naczelny.
W 1983 roku Anna spotkała się z Alexem Libermanem, który był dyrektorem Condé Nast, wydawcą Vogue i polskiego Glamour. To on podwoił pensję Wintour i przyznał jej nieużywany tytuł dyrektora kreatywnego, by Anna zdecydowała się przyjść do Vogue. Tu jej obowiązki nie były do końca zdefiniowane. Często miała miejsce sytuacja, gdy Anna zmieniała koncepcję artykułów bez zgody Grace. Silny stres i trudne sytuacje pomagał jej znosić psychiatra dziecięcy David Shaffer, który we wrześniu 1984 roku został jej mężem.
W 1985 roku została wybrana następczynią Beatrix Miller, redaktor naczelną brytyjskiego Vogue. W 1986 roku, zaraz po urodzeniu syna Charlie, obejmuje stanowisko w brytyjskim Vogue. Zmieniła jego oblicze upodabniając go do wydawnictwa amerykańskiego. Pracując w Londynie, wciąż utrzymywała dobre relacje ze swoim mężem, Davidem, który mieszkał i pracował w Nowym Jorku.
Brytyjskie Vogue przeszło ogromną zmianę, w tym personalną. Część dziennikarzy sama się zwolniła, gdy tylko dowiedziała się, kto obejmuje stery magazynu. Kilka osób wróciło do Vogue UK, gdy Wintour w 1987 roku wróciła do Nowego Jorku obejmując magazyn „House & Garden”. Magazyn ten konkurował z „Architectural Digest”. Anna wprowadziła zmiany, które nie uratowały magazynu H&G przez bankructwem. Condé Nast wykupił „Architectural Digest”.
Po dziesięciu miesiącach Anna staje o krok od realizacji swego wielkiego celu. Zostaje wiceredaktorem Vogue. Dzięki pojawieniu się na rynku magazynu Elle, Anna mogła pokazać się jako innowatorka, zwolenniczka zmian w magazynie. Dzięki jej podejściu do mody – modelki w drogich ubraniach, tonie makijażu czy mokrych włosach – magazyn zaczął konkurować nie tylko z Elle, ale z Harper’s Bazaar czy Vanity Fair.
Vogue pod wodzą Anny Wintour stał się Biblią Mody, a sama redaktor naczelna nazywana jest Diablicą w spódnicy.

Tak czy owak, Beyoncé to marka sama w sobie. Urodzona w Huston (Teksas) jako najstarsza córka Tiny i Mathew Knowles, ma młodszą siostrę Solange (28 l.), a także jak się okazało niedawno przyrodniego brata Nixona (4 l.) i siostrę Koi (4 l.).
Beyoncé na swoją dzisiejszą pozycję ciężko pracowała od najmłodszych lat. Jej ojciec widział w niej talent i za wszelką cenę chciał wypromować swoją córkę. Od 4 roku życia mała Beyoncé występowała na scenie tańcząc i śpiewając. Po drodze były oczywiście sukcesy i porażki. Dopiero pod koniec lat 90-tych świat muzyki rozrywkowej o niej usłyszał, kiedy to popularność zyskał zespół Destiny’s Child z przyszłą gwiazdą jako liderką. Skład girlsbandu wchodziły jej przyjaciółki, a w zależności od okresu twórczości, zespół liczył od 3 do 4 członkiń. W 2003 roku zespół zawiesił działalność, a panna Knowles postawiła na karierę solową, co okazało się strzałem w dziesiątkę. W tym samym roku Beyoncé wydała swój debiutancki album „Dangerously in Love”, który przyniósł jej pięć nagród Grammy, a single „Crazy in love” i „Baby boy” poszybowały na czołówki list przebojów. W międzyczasie girlsband został rozwiązany. W 2006 roku pojawił się nowy album piosenkarki, zatytułowany „B’Day”. Jak się można spodziewać, krążek szybko zadebiutował na liście Billboard 200. Beyoncé porwał wir pracy. W 2008 roku światło dzienne ujrzał kolejny album „I am… Sasha Fierce”, o którym sama gwiazda mówiła, że odkrywa jej sceniczne alter ego – Sashę Fierce. Ten krążek przyniósł Bey sześć nagród Grammy, bijąc przy tym rekord największej liczby wyróżnień zdobytych przez kobietę podczas jednej gali. Dwa kolejne albumy, „4” i „Beyoncé” lądowały na szczycie listy Billboard 200, czym biły kolejne rekordy.
Rok 2008 był dla artystki szczególny, gdyż obok premiery albumu, w kwietniu ona i jej narzeczony, Jay Z (właściwie Shawn Corey Carter), powiedzieli sobie sakramentalne tak, a ceremonia została okrzyknięta jednym z najpilniej strzeżonych wydarzeń w show buisness’ie. Do tej pory nie jest znany jej przebieg oraz koszt. W 2011 roku para oficjalnie potwierdziła, że oczekuje na przyjście na świat ich pierwszego dziecka. To także był rok premiery nowego krążka Bey – „4”. Córka państwa Carter urodziła się w styczniu 2012 roku i nadano jej imię Blue Ivy, które natychmiast zostało zastrzeżone.
W 2013 roku, bez jakiegokolwiek rozgłosu, reklamy czy zapowiedzi, odbyła się premiera albumu „Beyoncé”. To niespodziewane wydarzenie odniosło spektakularny sukces. Album otrzymał miano płyty wizualnej, gdyż każdemu utworowi towarzyszył videoclip. Naturalnie album zadebiutował na pierwszym miejscu listy Billboard, co dało Beyoncé tytuł pierwszej kobiety w historii, której albumy pięć razy z rzędu debiutowały na liście na pierwszym miejscu.
Razem z mężem od kilku lat określani są mianem najbardziej wpływowej pary show buisnessu, a ich majątek przekroczył astronomiczną kwotę miliarda dolarów. Smucą jedynie pogłoski o kryzysie w małżeństwie, o zdradach obojga i cierpieniu wokalistki. Może prawdą jest, że pieniądze szczęścia nie dają.

Jobs był współtwórcą komputerów serii Apple, z których największy sukces odniósł model Apple II, a także wypuścił na rynek, odnosząc ogromny sukces komercyjny komputer Macintosh. W 1985 roku odszedł z Apple i założył firmę NeXT, a rok później kupił studio animacji komputerowej Lucasfilm, zmieniając jej nazwę na Pixar. Zajął się produkcją filmów, z których największy sukces odniósł film animowany Toy Story. W 1996 roku Apple wykupiło NeXT za ponad 400 mln dolarów sprowadzając Jobsa z powrotem.

W 1997 roku Jobs został prezesem Apple wyprowadzając na prostą firmę, która była w słabej kondycji finansowej, dzięki wprowadzeniu na rynek iMaca. Na tym jednak Jobs nie zakończył swojej działalności. W kolejnych latach Apple wszedł na rynek muzyczny ze swoim odtwarzaczem iPod oraz internetowym sklepem muzycznym iTunes Strore, jak i również ukazał, że wynalazek Aleksandra Bella od tej chwili będzie miał większe zastosowanie wprowadzając iPhone’a. Zwieńczeniem jego działalności było wprowadzenie w 2010 roku iPada.

Jobs był wizjonerem, chciał zmieniać świat, dokonać czegoś więcej. Jego siła charakteru oraz talenty przywódcze pomogły mu odnieść sukces. Został bohaterem wielu książek, z których najbardziej znana jest ostatnia – Steve Jobs, biografia autorstwa Waltera Isaacsona. Książka o tyle ciekawa, ze pisana jeszcze za życia Jobsa, a wydana dwa tygodnie po jego śmierci.

Steve Jobs zmarł z powodu nowotworu trzustki oraz zatrzymania oddechu 5 października 2011 roku w swoim domu w Kalifornii w wieku 56 lat. O jego śmierci wielu ludzi na świecie dowiedziało się z urządzeń, których sam był współtwórcą. Gdyby nie przegrał walki z nowotworem zapewne dalej tworzył by niesamowite urządzenia, wprowadzając świat w osłupienie, a sam realizował by swoją pasję.

Czemu Steve Jobs znalazł się wśród niezwykłych? Może niech za podsumowanie posłużą jego własne słowa: „Świadomość tego, że pewnego dnia będę martwy jest jednym z najważniejszych narzędzi, jakie pomogły mi w podjęciu największych decyzji mojego życia. Prawie wszystko – zewnętrzne oczekiwania wobec ciebie, duma, strach przed wstydem lub porażką – wszystkie te rzeczy są niczym wobec śmierci. Tylko życie jest naprawdę ważne. Pamiętanie o tym, że kiedyś umrzesz jest najlepszym sposobem jaki znam na uniknięcie myślenia o tym, że masz cokolwiek do stracenia. Już teraz jesteś nagi. Nie ma powodu, dla którego nie powinieneś żyć tak, jak nakazuje ci serce. (…) Wasz czas jest ograniczony, więc nie marnujcie go, żyjąc cudzym życiem. Nie wpadajcie w pułapkę dogmatów, żyjąc poglądami innych ludzi. Nie pozwólcie, żeby hałas cudzych opinii zagłuszył wasz własny wewnętrzny głos. I najważniejsze – miejcie odwagę kierować się sercem i intuicją”.

Od wielu lat Gates należy do ścisłej czołówki w światowych rankingach dotyczących najbogatszych ludzi na świecie (nierzadko zajmował w nich pierwsze miejsce). Wynika to głównie z faktu, że do dnia dzisiejszego jest on największym indywidualnym udziałowcem Microsoftu. Jego udziały wynoszą nieco ponad 9% akcji, co według danych z 2007 roku, pozwoliło mu osiągnąć fortunę o przybliżonej wartości 58 miliardów (!) dolarów.

Jednak już w roku 2006 Gates zaczął stopniowo wycofywać się z pełnienia kierowniczej funkcji w korporacji. Swoje obowiązki postanowił podzielić między Craiga Mundie i Raya Ozzie. Z czym związana była decyzja o dobrowolnej rezygnacji z prawdopodobnie najbardziej intratnej posady na świecie? I dlaczego niedługo potem suma majątku Gatesa tak drastycznie zmalała?

Powód jest dość prosty, choć niemalże niewiarygodny – Bill Gates postanowił zająć się działalnością charytatywną. Wprawdzie już wcześniej dał się poznać jako zagorzały filantrop, zakładając w 2000 r. wraz z żoną fundację dobroczynną, jednakże, jak sam stwierdził – praca w Microsofcie uniemożliwiała mu całkowite poświęcenie się temu zajęciu.

Według najnowszych danych, przez ostatnią dekadę Fundacja Imienia Billa i Melindy Gatesów łącznie przeznaczyła na cele dobroczynne ok. 28 miliardów dolarów, sprawiając jednocześnie, że saldo na ich domowym koncie wynosiło już „jedynie” 30 miliardów. Zapewne wy też zastanawiacie się, jak oni teraz wiążą koniec z końcem?

Aktualnie fundacja Gatesów hojnie wspiera badania nad szczepionką przeciwko malarii. Nie tak dawno to właśnie ich dotacje bardzo pomogły Indiom w walce z epidemią polio. Najbliższe plany fundacji to pomoc innym krajom, które również borykają się z problem epidemii. Na zakup szczepionek dla Nigerii, Pakistanu i Afganistanu przeznaczono już 200 milionów dolarów.

Z powyższych argumentów wynika chyba dość jasno, dlaczego Bill Gates znalazł się w gronie ludzi niezwykłych. Warto przy tym zaznaczyć, że jemu samemu na tego typu wyróżnieniach z pewnością nigdy nie zależało. Jak sam kiedyś stwierdził: „Na świecie panuje tendencja, by zwracać na mnie zbyt dużo uwagi”.