Młody Mbappe zadebiutował w roku 2015 w barwach monakijskiego AS Monaco. Był on najmłodszym debiutantem w historii klubu. Swojego pierwszego gola strzelił w luty 2016 stając się jednocześnie najmłodszym strzelcem w Monaco. Wcześniej owe rekordy należały do Thierry’ego Henry’ego . 31 sierpnia 2017 roku został wypożyczony do francuskiego Paris Saint-Germin. Klub 1 lipca 2018 roku kupił młodego zawodnika za bagatela 180 milionów euro. Był to drugi najdroższy transfer w historii klubu, zaraz po Neymarze. Mbappe w klubie jest kluczowym zawodnikiem. W reprezentacji kraju zadebiutował 25 marca 2017 roku, jednak swoje możliwości pokazał na Mistrzostwach Świata w Rosji w 2018 roku. Strzelając gola w meczu z reprezentacją Peru został najmłodszym strzelcem Francji w mundialu. Kylian został bohaterem meczu w meczu z Argentyną po tym jak strzelił dwie bramki oraz wywalczył rzut karny po przebiegnięciu 80 metrów boiska z prędkością dochodzącą do 38 km/h. Był to kolejny wyczyn młodego piłkarza, który zapisał się na kartach historii piłkarskiego świata. Dzięki tej prędkości został mianowany najszybszym piłkarzem świata, bijąc poprzedni rekord należący do Arjena Robbena. Mbappe dołożył jeszcze jedną bramkę w finałowym meczu z Chorwacją, gdzie jego zespół wgrał 4 do 2.

Obecnie Mbappe jest w swojej życiowej formie. Pod nieobecność klubowych gwiazd – Neymara oraz Cavaniego jest uważany za lidera całej drużyny. Jest on również jednym z najlepiej zarabiających piłkarzy młodego pokolenia w historii. Przechodząc do francuskiego klubu wytargował 50 milionów euro pensji, wypłacanej w perspektywie pięciu sezonów. Dodatkowo otrzymuje 30 tysięcy euro miesięcznie na same zakwaterowanie oraz prywatnego kierowcę, ochroniarza oraz zarządcę domu. Do tej pory piłkarz w sezonie 2018/2019 wystąpił w 33 spotkaniach strzelając 29 goli oraz zbierając 15 asyst. Jego wyniki już są imponujące, co przeradza się na coraz większą wartość piłkarza. Jego wartość rynkowa przekracza już 200 milionów euro i pewnie dalej będzie rosła. We wrześniu 2018 roku została wydana książka o piłkarzu zatytułowana „Mbappe”. Wielu uważa, że Kylian jest wybrykiem natury, a urodził się w klubie piłkarskim. My możemy jedynie stwierdzić, iż jest to piłkarz niezwykły, a jego miejsce na naszej liście jest jak najbardziej zasłużone.

Messi urodził się w czerwcu 1987 roku w Argentynie w miejscowości Rosario. Ojciec był pracownikiem huty, a matka pracowała na pół etatu jako sprzątaczka. Lionel ma dwóch braci – Rodrigo oraz Matiasa oraz siostrę Marię Sol. Messi zaczął grać w piłkę już w wieku 5 lat w lokalnym zespole Grandoli, który prowadził jego ojciec. W wieku 11 lat u przyszłego piłkarza zdiagnozowano chorobę endokrynologiczną – karłowatość przysadkową. Leczenie kosztowało 900 dolarów miesięcznie dlatego ojciec poznając się na talencie syna skontaktował się ze skautami hiszpańskiej Barcelony. Ci po obejrzeniu gry Messiego zgodzili się opłacać leczenie. Ówczesny dyrektor sportowy Barcelony zaproponował podpisanie umowy na serwetce, bo akurat nie miał przy sobie innego papieru. Młody Lionel wraz z ojcem przeprowadzili się do Hiszpanii gdzie piłkarz zaczął występować w młodzieżowych drużynach klubu.

Talent Messiego objawiał się z każdą kolejną grą. Występował w zespołach Infantil B oraz Cadete B i A strzelając 37 bramek na 30 gier. Następnie zagrał jeden mecz w Juvenil B zdobywając bramkę i awansując do Juvenil A. Tutaj strzelił 21 goli na 14 spotkań i w 2003 roku zadebiutował w meczu w Barcelonie C. W wieku 16 lat Messi zadebiutował w pierwszej drużynie Barcelony w towarzyskim meczu z Porto. W swojej karierze piłkarz otrzymał nominację do nagrody Złotej Piłki oraz tytuł Piłkarza Roku FIFA. W 2009 roku otrzymując oba wyżej wymienione wyróżnienia, a kolejne trzy lata z rzędu zdobywając Złotą Piłkę FIFA. Jest on czwartym piłkarzem w historii zdobywając te trzy wyróżnienia. Messi często porównywany jest do znakomitego piłkarza Diego Maradony ze względu na niski wzrost oraz podobny styl gry. Sam Diego nazwał Messiego swoim następcą. Lionelowi do dogonienia argentyńskiej legendy brakuje tylko zdobycia mistrzostwa świata w piłce nożnej. Messi mimo, iż posiada prócz obywatelstwa argentyńskiego również obywatelstwo hiszpańskie, występuje w barwach reprezentacyjnych państwa z Ameryki Południowej. Wystąpił już w ponad 120 meczach zdobywając ponad 60 bramek. Piłkarz zarabia ogromne pieniądze, a mimo to w 2016 roku został wraz z ojcem skazany na karę 21 miesięcy pozbawienia wolności w zawieszeniu na 2 lata oraz grzywnę. Zgodnie z hiszpańskim prawem piłkarz nie poszedł za kraty ponieważ do tamtej pory był niekarany, a więzienie było krótsze niż dwa lata.

Usain Bolt urodził się na Jamajce 21 sierpnia 1986 roku. Bolt o swoim rodzicach zwykł mówić, iż są zwykłymi Jamajczykami. Bolt nie wychowywał się w biednej rodzinie, chociaż nie pławił się również w luksusach. Jego ojciec ciężko pracował, by zapewnić swoim dzieciom możliwości rozwoju. Ojciec Bolta zawsze stawiał na edukację powtarzając synowi, iż na bieżni może zdarzyć się wszystko, a tego co ma w głowie nikt mu nie zabierze. Rady ojca Bolt wziął do serca i mimo, iż WF był dla niego na pierwszym miejscu to również interesował się matematyką. Swoje niezwykłe umiejętności fizyczne (szybkość) zaczął rozwijać już w podstawówce, dzięki czemu szybko zainteresowała się nim placówka sportowa im. Wiliama Knibba w Kingston. Tam Usain otrzymał stypendium sportowe oraz idealne warunki do rozwoju swoich sportowych umiejętności. Niestety przyszły mistrz olimpijski pieniądze, które otrzymywała wolał inwestować w zabawę w salonach gier wideo niż we własny rozwój. Jednak widzimy, iż nie przeszkodziło mu to w byciu najlepszym. Sam Bolt mówił, iż bardzo lubi grać w gry, a jego ulubioną jest FIFA. Nie chciał się zmieniać, dlatego robił to na co miał w danym momencie ochotę.

Jego pierwszym znaczącym sukcesem było zdobycie złotego medalu na mistrzostwach świata juniorów w 2002, które odbywały się na Jamajce. Piętnastoletni wówczas sportowiec był niedościgniony na dystansie 200 m. W roku 2004 w Atenach nie odniósł dużych sukcesów, a swoją porażką obarczył trenera, który miał go zmuszać do treningów mimo ciągłych bólów pleców. Zmiana trenera okazała się strzałem w dziesiątkę. Został nim Glen Mills, który wysłał Bolta na badania. Tam wykryto u niego skoliozę – okazało się, iż jedna noga jest dłuższa od drugie o centymetr. Usain myślał, iż to już koniec, ale trener zachęcał go do dalszych treningów. Te okazały się zbawienne, ponieważ w 2008 roku Bolt w pięknym stylu zdobył trzy medale na letnich igrzyskach olimpijskich w Pekinie (na 100 i 200 m oraz w sztafecie 4x 100 m). Medal ze sztafety został w 2017 zabrany ponieważ jedna z osób z drużyny Bolta nie przeszła pozytywnie wyników antydopingowych. Właśnie na zawodach w 2008 Bolt pierwszy raz zaprezentował swój przyszły znak rozpoznawczy – ręce rozłożone do strzału z łuku w kierunku gwiazd. Kolejne lata to kolejne sukcesy. Bolt kiedyś stwierdził, iż mógłby biegać szybciej, jednak musiałby trenować całe dnie i trzymać dietę, której nie lubił. Z wynikiem 9,58 s jest jak na tą chwilę najszybszym człowiek świata .

Powyżej stwierdziłem, iż Kamil jest najlepszym skoczkiem w Polsce. Oczywiście można równie dobrze powiedzieć, iż jest najlepszym skoczkiem narciarskim na świecie i nikt nie powinien mieć o to pretensji. Ten obecnie czterokrotny olimpijczyk i to praktycznie z najwyższej półki. Do tej pory zdobył trzy złote medale w konkursach indywidualnych – dwukrotnie w 2014 roku oraz jeden w tym, a wiec w 2018 roku. Kolejny medal to brąz zdobyty również w tym roku – jednak już w konkursie drużynowym, co jest niemałym sukcesem biorąc pod uwagę całą reprezentację. Poza sukcesami olimpijskimi Kamil Stoch jest wielokrotnym medalistą mistrzostw świata oraz mistrzostw Polski. Kamil jako drugi zawodnik na świecie, obok Svena Hannawalda, odniósł zwycięstwa we wszystkich czterech konkursach Turnieju Czterech Skoczni w trakcie jednego sezonu. Podtrzymując stwierdzenie, iż Kamil jest najlepszy należy wiedzieć również, iż jest on najbardziej utytułowanym polskim olimpijczykiem w historii zimowych igrzysk olimpijskich oraz trzecim w kolejności pod względem letnich i zimowych igrzysk olimpijskich. Kamil Stoch oczywiście nie zawsze był najlepszy. Wiele lat żył w cieniu Adama Małysza, jako ten drugi skoczek, który był już znany, jednak wielkich sukcesów nie odnosił. Dopiero pod koniec kariery Adama Kamil zaczął odnosić coraz większe sukcesy, jego forma była coraz lepsza, a sam skoczek był coraz pewniejszy swojej wartości i swoich umiejętności.

Jak wyglądały początki zmagań Kamila z nartami? Otóż Stoch rozpoczął swoją przygodę z nartami w wieku trzech lat. Natomiast pierwsze podrygi związane ze skokami rozpoczęły się rok później, kiedy to Kamil wraz z kolegami zbudował swoją pierwszą skocznię. W roku 1993, a więc wieku 6 lat po raz na żywo jako widz widział skoki narciarskie. W tym samym roku dostał od swojego wujka pierwsze narty skokowe. Dwa lata później był już członkiem klubu LKS Ząb. Z początku trenował kombinację norweską, jednak z czasem przestawił się na skoki. Pierwszym znaczącym sukcesem była wygrana na K-30 w kategorii „1987 i młodsi”. W zawodach w naszym kraju oraz w międzynarodowych plasował się w pierwszej dziesiątce lub niewiele dalej. Już wtedy było widać u niego niezwykły talent, który tylko musiał być odpowiednio oszlifowany. Tak jak u większości sportowców sukces jest zależny nie tylko od konsekwentnego treningu, ale również od psychiki samego człowieka. Kamil obecnie jest zawodnikiem o ugruntowanej pozycji w swojej dziedzinie sportu. Dodatkowo mamy najlepszą kadrę skoczków w historii polskich skoków narciarskich.

W roku 2005 Marcin dojrzał do decyzji by przystąpić do amerykańskiego draftu. Był coraz lepszym zawodnikiem, występował coraz częściej w niemieckiej lidze oraz znacznie poprawił swoje statystyki. Dokładne 29 czerwca 2005 roku Marcin dopiął swego – został wybrany z numerem 57 przez Phoenix Suns na swojego zawodnika. Sunsi jednak szybko przekazali prawa do zawodnika zespołowi Orlando Magic i Marcin wyjechał na Florydę. Gortat w jednym z wywiadów wspominał, iż nie był nawet na jednych zajęciach prowadzonych przez Orlando Magic, w związku z czym bał się, iż nie będzie grał. Jednak wszystko dobrze się skończyło, a Gortat zbierał bardzo dobre opinie od włodarzy Orlando. W między czasie Marcin również rozgrywał mecze reprezentacji narodowej, które niestety można było nazwać jedynie porażką. Cała reprezentacja nie mogła się odnaleźć w ówczesnych rozgrywkach, a po przegranej z reprezentacją Estonii Polska spadła do dywizji B. Sam Marcin natomiast został doceniony przez ekspertów, ale co najważniejsze przez kibiców, którzy wybrali go najlepszym zawodnikiem reprezentacyjnym. W niemieckiej lidze szło Marcinowi dużo lepiej i wraz ze swoim zespołem zdobył mistrzostwo Niemiec. W kolejnym sezonie Marcin otrzymał od kolegów z zespołu przydomek „Polish Machine” – co miało być wynikiem braku kontuzji podczas rozgrywek. Następnie wyleciał do wyczekanego Orlando, a na początku sierpnia 2007 roku (w łódzkim mieszkaniu kolegi) podpisał umowę z klubem NBA.

Niestety Marcin musiał jeszcze trochę poczekać zanim wszedł na parkiet w nowych barwach. 2 marca 2008 roku rozegrał swój pierwszy mecz z New York Knicks. Dostał również wiele pochwał, z tego względu, iż rzadko się zdarzało by zawodnik siedzący cały sezon na ławce rezerwowych prezentował tak dobrą formę w play-offach. W kolejnym sezonie Marcinowi udało się zagrać więcej  niż 5  czy 10 minut na mecz, dzięki (jak to zwykle bywa) kontuzji Dwighta Howarda. Udowodnił że jest dobrym zawodnikiem i niezwykle skutecznym w obronie. Dzięki swoim staraniom 13 grudnia 2008 roku Gortat został pierwszym Polakiem, który wyszedł na mecz NBA w wyjściowym składzie. Były to osobisty sukces Marcina, który był wynikiem konsekwencji i ciężkiej pracy. Na koniec sezonu wystąpił w finale NBA (znowu jako pierwszy Polak w historii). Marcin nie zatrzymał się tylko na koszykówce. Czynnie wspiera i współpracuje z Wojskiem Polskim, prowadzi szkołę mistrzostwa sportowego, udziela się społecznie. Niezwykle istotnym jest to, iż Marcin odnosząc sukces osobisty, ale również finansowy nie skupia się tylko na sobie – pomaga innym. W 2013 roku założył fundacje MG13, która pomaga młodym ludziom w realizacji swoich marzeń sportowych. Jak pisaliśmy Marcin Gortat to postać niezwykła, dlatego nie mogło zabraknąć go na naszej liście osób niezwykłych.

Marcin urodził się w 1984 roku w Łodzi. To, iż zostanie sportowcem było niemal pewne. Jego ojciec – Janusz Gortat to dwukrotny brązowy medalista olimpijski oraz mistrz Europy w boksie. Matka – Alicja to siatkarka, reprezentantka kraju i największa fanka Marcina. Prowadzi kronikę jego dokonań umieszczając w niej wszystkie artykuły na jego temat – zarówno dobre jak i złe. To właśnie rodzice zarazili syna sportowym bakcylem. Już w podstawówce aktywnie uprawiał lekkoatletykę odnosząc liczne sukcesy w różnych konkurencjach. Dobre wyniki sprawiły, iż dostał swoje pierwsze powołanie do reprezentacji kraju juniorów w lekkoatletyce. Królowa sportów jednak nie zawładnęła sercem Marcina, który ciągle szukał swojej drogi. Gdy skończył 10 lat zainteresował się grą w piłkę… piłkę nożną. Trenował w klubie Start Łódź by w wieku 14 lat przenieść się do Łódzkiego Klubu Sportowego. W nowym środowisku odnosił sukcesy, jednak futbolówka nie była mu pisana. Kolejna ważna decyzja pojawiła się przed Marcinem – wybór szkoły po zakończeniu edukacji podstawowej. Wybór padł na Technikum Samochodowe w Łodzi. Problem pojawił się pogodzeniem nauki z treningami. Przyszły koszykarz nie radził sobie z pogodzeniem tych dwóch światów. Z pomocą przyszedł nauczyciel wychowania fizycznego, który przedstawił Marcinowi pewną propozycję. Miał on mu pomóc w szkole jeżeli zrezygnuje z piłki nożnej na rzecz koszykówki. Była to jedna z najważniejszych decyzji z życiu młodego sportowca. Decyzja, którą wszyscy bardzo dobrze znamy.

Koszykówka okazała się właśnie tym czego brakowało w życiu Marcina. Brak doświadczenia na parkiecie nadrabiał świetnymi warunkami oraz przygotowaniem fizycznym, co bardzo szybko zaowocowało powołaniem do reprezentacji w kadrze młodzieżowej. Rozegrał w niej 10 spotkań. Po pewnym czasie pojechał do Kolonii na testy gdzie został pozytywnie zaopiniowany przez menadżerów oraz trenera zespołu RheinEnergie. Tam właśnie podjął decyzję, że zostanie w Niemczech i będzie grał zawodowo w koszykówkę przyjmując za cel jedno – NBA. Po zakończeniu niemieckich rozgrywek wyjechał do Treviso, czyli na znany na cały świecie camp koszykarski. Tam ukazał się w niezwykle dobrym świetle, wygrał konkurs wsadów, a z klubów NBA posypały się oferty – jednak wtedy jeszcze Marcin nie zdecydował się na udział w drafcie i podpisał wieloletni kontrakt ze swoim obecnym klubem. Był to rok 2004. W okresie letnim tego samego roku zadebiutował w barwach reprezentacyjnych seniorów naszego kraju w 25 Międzynarodowym Turnieju o Puchar JM Rektora Uniwersytetu Wrocławskiego. W tych rozgrywkach Marcin pokazał klasę zdobywając 9 punktów, 8 zbiórek oraz 6 blokad i to w trakcie 37 minut, które spędził na parkiecie. Dziwne jest to, iż ówczesny trener reprezentacji nie dawał gwarancji dalszych rozgrywek Marcinowi. Na szczęśćcie w przyszłości Gortat trafiał już na bardziej doświadczonych trenerów.

Serena urodziła się 1981 roku w amerykańskim Saginaw w stanie Michigan. Jednak jej przygoda z tenisem zaczęła się w innym miejscu. W roku 1984 rodzice 3-letniej wówczas Sereny przeprowadzili się do niewielkiej miejscowości w stanie California – miasta Campton. Początki nie były łatwe. Jeszcze jako dziecko Williams musiała zmagać się z wieloma przeciwnościami. Trudny dostęp do kortów oraz rasistowskie wyzwiska to był chleb powszedni przyszłej mistrzyni. Już jako mała dziewczynka musiała uodpornić się na wszelkie niezręczne i niewygodne sytuacje. Wielkim wsparciem dla młodej sportsmenki byli rodzice. Matka Oracene sama nauczała swoją własną córkę, ojciec Richard codziennie odwoził ją na korty tenisowe oraz robił wszystko co mógł by zaistniała jako tenisistka. Rodzice, Serena oraz pozostałe siostry zawsze trzymali się razem – to dawało im siłę i niezwykle motywowało do pracy.

W roku 1995 Serena otrzymała oficjalnie status profesjonalistki, a jej kariera nabrała rozpędu. Ta czarnoskóra tenisistka jak można zauważyć gra już zawodowo od przeszło 22 lat. W tym czasie osiągnęła niezwykle wiele. Jest zdobywczynią Niekalendarzowego Wielkiego Szlema (wygrana czterech turniejów wielkoszlemowych na przełomie dwóch sezonów) w grze pojedynczej i podwójnej oraz Karierowego Złotego Wielkiego Szlema (wygrana wszystkich turniejów wielkoszlemowych oraz zdobycie złotego olimpijskiego medalu w trackie całej swojej kariery) – również w grze pojedynczej i podwójnej. Jest mistrzynią olimpijską w grze pojedynczej – Londyn 2012 oraz mistrzynią w grzej podwójnej – Londyn 2012, Pekin 2008, Sydney 2000. Ponad to wielokrotnie wygrywała turnieje WTA (ponad 70 razy), między innymi te ostatnie, a więc Australian Open 2017 i Wimbledon 2016.

Pasmo sukcesów niestety było przeplatane wieloma osobistymi dramatami. Swego czasu zakochała się w pewnym mężczyźnie. Miłość, którą go darzyła była ogromna – gdy ten ciężko zachorował – ona codziennie go odwiedzała w szpitalu. Jednak musiała wrócić do treningów, co poskutkowało zerwaniem kontaktu przez wybranka jej serca. Ona jednak się nie poddała i nie dała się zdławić losowi – wygrała cztery Wielkie Szlemy i udowodniła światu i sobie, że jest silna psychicznie i potrafi dążyć do celu. Kolejnym punktem w jej karierze mogącym wszystko zniweczyć była bardzo poważna kontuzja kolana, której nabawiła się nie na korcie, ale podczas tańca. Potrzeba była operacja kolana. Kiedy już wszystko wracało do normy jak grom z jasnego nieba otrzymała informacje o śmieci swojej najstarzej siostry – Yetunde. Została zastrzelona przez członków jednego z gangów. Wtedy to Williams załamała się psychicznie. Jednak pokazała tą iskrę, która cechuje ludzi sukcesu. Zaczęła walczyć z przeciwnościami, wyruszyła do Afryki by poznać swoje korzenie, zaangażowała się w działalność organizacji INICEF. Stała się zawodniczką kompletną, zawodniczką, która długo jeszcze będzie numerem jeden na świecie.