Clint urodził się w 1930 roku w San Francisco. Jego ojciec był bezrobotnym księgowym, który szukał pracy jako pracownik fizyczny, matka natomiast była pracownicą w fabryce IBM. Clint uważany był za dziecko nieco zamknięte w sobie. Jako młodzieniec by zarobić roznosił gazety oraz zbierał butelki. W wieku nastoletnim parał się różnymi zajęciami – był hutnikiem, pracownikiem stacji benzynowej, pianistą w domu publicznym, a także narzędziowym. Studiował również administrację w Los Angeles City Collage. Po odbyciu służby wojskowej podjął pracę w Universal Studios Entertainment. Jego debiut miał miejsce w 1955 roku w filmie kategorii B – Zemsta Potwora. Kolejny filmy tego samego pokroju nie przyniosły wielkiej sławy aktorowi. Pierwszy western z udziałem Eastwooda został wyemitowany w 1958 roku. Nosił nazwę Zasadzka na przełęczy. To właśnie ten gatunek przyniósł aktorowi największa sławę, a w szczególności tzw. spaghetti westerny Sergia Leone. Pierwsze duże sukcesy zdobył dzięki trylogii – Za garść dolarów, za kilka dolarów więcej oraz Dobry, zły i brzydki. Właśnie w tym ostatnim stworzył niepowtarzalnego bohatera – ponurego twardziela, z rzadka się uśmiechającego, który w imię sprawiedliwości pomagał tym, którzy sami nie potrafili się bronić. Niewiele osób wie, ale western Dobry, zły i brzydki był produkcji włosko-hiszpańskiej, a nie amerykańskiej. Pierwszym amerykańskim westernem z udziałem Clinta był film Powieście go wysoko.

Eastwood otrzymał trzy Złote Globy oraz dwa Oskary, w większości za reżyserię, a nie aktorstwo. Aktor od dawna angażował się politycznie. Był zwolennikiem republikanów, jednak od roku 2009 jest członkiem Partii Libertariańskiej, który jest uznawana za trzecią co do wielkości partię w USA (chociaż dwie największe się z tym nie zgodzą). W ostatnich wyborach prezydenckich pobierał wygranego Donalda Trumpa. W swoim życiu aktor miał wiele kobiet. Pierwsze małżeństwo z Maggie Johonos rozpadło się po 30 latach. W trakcie tego okresu Clint nie próżnował i był związany z wieloma kobietami. W 1996 roku ponownie wstąpił w związek małżeński. Wybranką była Dina Ruiz. Małżeństwo uznawane było za idealne, jednak nic nie trwa wiecznie i w 2012 roku małżonkowie ogłosili separację. Aktor niezwykle mocno strzeże swojej prywatności, a ostatnimi laty zajmuje się głównie reżyserowaniem. Spod jego ręki wyszły takie hity jak Gran Torino, Sully czy ostatnio Przemytnik, w którym sam zagrał główną rolę.

Paweł Adamowicz urodził się Gdańsku. Był prawnikiem, politykiem, ale w głównej mierze samorządowcem. W PRL był w opozycji, a w latach 1998-2019 był prezydentem Gdańska. Jako prezydent był znany z polityki otwartej na każdą grupę społeczną. Doceniał ludzi, ich różnorodność, wielokulturowość. Zawsze odwoływał się przy tym do wartości chrześcijańskich. Podkreślał znacznie dialogu z naszymi zachodnimi sąsiadami oraz współpracował z wieloma mniejszościami, w tym z mniejszością kaszubską. Bardzo mocno angażował się w program integracji imigrantów. W trakcie swoich samorządowych rządów często ścierał się z politykami prawicy. Zmarł ugodzony nożem podczas ostatniego finału WOŚP. Jego ojcem był społecznik oraz ekonomista Ryszard Adamowicz, a matka ekonomistka Teresa z domu Stuńdzia. Miał również brata Piotra. Miał dwie córki Antoninę oraz Teresę. Wielokrotnie był odznaczany i wyróżniany – ostatnio pośmiertnie Nagroda Orła Jana Karskiego oraz Honorowym Obywatelstwem Miasta Stołecznego Warszawy.

14 stycznia 2019 odbyła się msza święta w intencji Pawła Adamowicza w warszawskiej archidiecezji. Przybyli na nią politycy ze wszystkich opcji politycznych. Był tam prezydent RP Andrzej Duda, premier Mateusz Morawiecki. W wielu miastach zorganizowano wiece ku jego pamięci. Żegnały go tysiące, a zapamiętają miliony. Był to niezwykły człowiek, który zginął w zwykłych czasach. Śmierć całkowicie niepotrzebna, która coraz częściej pozwiązywana jest z tak zwanym językiem nienawiści. Nie wchodząc jednak w polityk, należy stwierdzić, że Paweł Adamowicz był człowiekiem niezwykłym, uczynnym, pomocnym i wspaniałym. Niewielu jest takich polityków i zapewne niewielu będzie. Jego postawa pokazywała wielu ludziom jak należy zarządzać organizmem jakim jest miasto. Przez wiele lat sprawował rolę gospodarza Gdańska, dla wielu gdańszczan będąc człowiekiem niezastąpionym. W ostatnich wyborach nie miał sobie równych. Zapamiętamy go jako człowieka oddanego swojemu miastu, miastu w którym się urodził i w którym zginał.

Ip man urodził się najprawdopodobniej w 1893 roku w jednym z najbogatszych rodów Foshan. Był on ostatnim uczniem znanego Chan Wah Shuna. Ip Man dzięki swojemu pochodzeniu nie musiał się martwić o byt. Bogaci rodzice pozwolili mu na spokojne życie, jednak miało się ono zmienić w trakcie trwania japońskiej okupacji Chin. Mistrz sztuk walki odmówił japońskiej armii szkolenia ich żołnierzy czego rezultatem był przymus szukania schronienia. Po zakończonej wojnie wrócił do Foshan, gdzie został oficerem policji. Przed 1950 rokiem zbiegł do Hongkongu pozostawiając bliskich w rodzinnym mieście. Najprawdopodobniej przyczyną tego stanu rzeczy było przypadkowe morderstwo, którego dopuścił się Ip Man. Dlatego też nie chcąc odczuć zemsty władz komunistycznych udał się do wspomnianego Hongkongu. Stylem walki, którym posługiwał się mistrz było wing chun. Sam mistrz nigdy nikogo nie nauczał jednak problemy finansowe przyczyniły się do tego by przyjąć na nauki kilku uczniów. Ip Man już wtedy był uznawany za spadkobiercę tego stylu walki. Ilość uczniów nigdy nie była duża, a sam mistrz wycofał się z nauczania w 1968 roku. Ip Man założył Hong Kong Ving Tsun Athletic Association, tym samym ustalając anglojęzyczną pisownię stylu walki wing chun. Zmarł w roku 1972 na raka gardła. Przyczyną choroby były ogromne ilości papierosów, które Ip Man wręcz ubóstwiał.

Wiele źródeł podaje iż jednym z uczniów Ip Mana, był sam Bruce Lee, jednak nie zostało to nigdy potwierdzone. Możliwe, że Bruce Lee był nauczany stylu walki przez starszych i bardziej doświadczonych uczniów Ip Mana. Życie mistrza sztuk walki z Foshan zostało uwiecznione w kilku doskonałych filmach. W praktycznie wszystkich odsłonach serii główną rolę grał Donnie Yen, chiński aktor sztuk walki oraz reżyser. Roli jaką odegrał Ip Man w chińskiej sztuce walki nie da się opisać w jednym zdaniu. Ta niezwykła postać wpłynęła na wielu przyszłych adeptów sztuk walki. Ip Man musiał znaleźć się na naszej liście ludzi niezwykłych.

Donald Tusk urodził się w Gdańsku w 1957 roku. Tam też zdobył pełne wykształcenie. Najpierw w Szkole Podstawowej nr 57, później w Liceum Ogólnokształcącym imienia Mikołaja Kopernika, zwieńczając wszystko uzyskanie tytułu magistra na Wydziale Filologiczno-Historycznym Uniwersytetu Gdańskiego. To właśnie w trakcie studiów zaangażował się w działalność opozycyjną wobec ówczesnym władzą PRL. Uczestniczył w tworzeniu lokalnego Studenckiego Komitetu Solidarności co było wynikiem wydarzeń, które miały miejsce w Krakowie (bezpieka zamordowała Stanisława Pyjasa). Wtedy też rozpoczął współpracę z Bogdanem Borusewiczem oraz Wolnymi Związkami Zawodowymi Wybrzeża. W trakcie strajku w sierpniu 1980 roku organizował działania, które miały wspomagać organizacje studenckie. Współtworzył oraz był jednym z pierwszych liderów Niezależnego Zrzeszenia Studentów Polskich. W późniejszym czasie został przewodniczącym Niezależnego Samorządowego Związku Zawodowego „Solidarność” w Wydawnictwie Morskim. W trakcie swojej działalności opozycyjnej pracował fizycznie w spółdzielni „Świetlik” założonej przez Macieja Płażyńskiego.

Po zmianach ustrojowych Tusk wystartował w wyborach do Sejmu i został jednym z posłów pierwszej kadencji. Wówczas kierował partią Kongresu Liberalno-Demokratycznego, która to stała w opozycji wobec rządu Jana Olszewskiego. Następnie w roku 1992 ówczesny rząd otrzymał wotum nieufności, czego wynikiem była koalicja siedmiu ugrupowań politycznych (której inicjatorem był między innymi Donald Tusk). Tak powstał rząd Hanny Suchockiej, który upadł rok później. Ponowne wybory nie dały już Tuskowi mandatu poselskiego. W 1994 został jednym z przewodniczących Unii Wolności. Trzy lata później w kolejnych wyborach otrzymał mandat senatorski oraz został wicemarszałkiem Senatu IV kadencji. W tym czasie popierał rząd Jerzego Buzka. W 2001 roku odszedł z Unii Wolności po przegranej walce o władze w partii z Bronisławem Geremkiem. 24 stycznia 2001 roku wraz z Aleksandrem Olechowskim oraz Maciejem Płażyńskim założył działając po dziś dzień Platformę Obywatelską, która początkowo działała jako komitet wyborczy. W wyborach Platforma otrzymała 65 mandatów na sejm stając się największą partią opozycyjną w Polsce. Tusk tym razem objął posadę wicemarszałka Sejmu IV kadencji. W 2003 roku po odejściu z partii Macieja Płażyńskiego, Tusk został przewodniczącym Platformy Obywatelskiej.

W latach 80-tych poprzedniego wieku Lech Wałęsa nie próżnował. W sierpniu 1980 był jednym z organizatorów strajku w Stoczni Gdańskiej, później wchodząc już w skład komitetu strajkowego jednocześnie stając na jego czele. Strajk odniósł sukces, a władze zakładu pracy poszły na ustępstwa podnosząc płace pracowników oraz finansując tablicę upamiętniającą ofiary wydarzeń grudniowych. Przywrócono również zwolnionych do tej pory pracowników. Mimo, spełnienia postulatów strajkujących jeszcze tego samego dnia ogłoszono strajk solidarnościowy, a Lecha Wałęsę wybrano na przewodniczącego Międzyzakładowego Komitetu Strajkowego. Pod koniec sierpnia zostało podpisane z delegacją rządową porozumienie sierpniowe. Te wydarzenie zostało w szczególności zapamiętane, ponieważ Wałęsa dokumenty podpisał dokumenty dość charakterystycznym, dużym długopisem z wizerunkiem papieża Jana Pawła II. Wałęsa został przywrócony do pracy stając jednocześnie na czele Krajowej Komisji Porozumiewawczej, a więc organu który został utworzony na bazie ogólnopolskiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego „Solidarność”. Na pierwszym Krajowym Zjeździe Delegatów w Gdańsku Lech został wybrany przewodniczącym NSZZ „Solidarność”.

13 grudnia 1981 roku został decyzją generała Wojciecha Jaruzelskiego wprowadzony stan wojenny. W nocy tego samego dnia Lech Wałęsa został poinformowany o nakazie wyjazdu do Warszawy. Za zgodą władz Wałęsa spotkał się z przedstawicielami Kościoła. Solidarność została zdelegalizowana, a jej przewodniczącego umiejscowiono w Otwocku Wielkim, a później w Arłamowie. Decyzja o internowaniu została wydana dopiero 26 stycznia 1982 roku ponieważ władze chciały wykorzystać Wałęsę jako twarz nowej Solidarności,, która była by pod szyldem agentów SB. Przyszły prezydent odmówił, a w listopadzie tego samego roku został zwolniony z aresztu. Przez kolejne lata Lech był objęty dozorem milicyjnym oraz był inwigilowany przez służby specjalne. Solidarnościowiec do końca lata 80-tych był przywódcą NSZZ „Solidarność”. 5 października 1983 roku Lecha Wałęsa otrzymał Pokojową Nagrodę Nobla za determinację w dążeniu do rozwiązywania problemów we własnym kraju poprzez negocjacje oraz współprace bez wykorzystywania przemocy.

Gandhi urodził się w indyjskiej rodzinie w 1869 roku w społeczności modhów, która to w większości zajmowała się handlem. Od najmłodszych lat poznawał wszelkie zasady szanowania każdej żywej istoty oraz wzajemnej tolerancji wszystkich znanych religii. Nieobce były mu również dni postne, które niejako samooczyszczały organizm. W szkole nie był prymusem, ledwo co dostał się na uniwersytet w Bombaju i mimo, iż jego rodzice chcieli by został adwokatem, ten przy najbliższej nadarzającej się okazji przeniósł swoją naukę do Anglii. Wyjeżdżając do innego świata obiecał matce zachować wstrzemięźliwość od alkoholu oraz mięsa. Mahatma próbując zasymilować się z anglikami chwytał się różnych zajęć – tańca, nauki języka francuskiego, etykiety czy też przestawić się na angielską kuchnię. Niestety takie jedzenie mu nie służyło, dlatego musiał wrócić do kuchnie wegetariańskiej. Według jego wypowiedzi, do wegetarianizmu przekonały go jego własne spostrzeżenia, a nie nakazy matki. Po zakończonych studiach wrócił do kraju, jednak zwód adwokata mu nie pasował. Nie był znanym prawnikiem, a konkurencja była dość duża. Zrezygnował z wielkiego miasta i wyruszył do Radźkotu, gdzie prowadził skromne życie utrzymując się z pisania pism procesowych. Zakończył taką działalność w momencie gdy wstawiając się za swoim starszym bratem naraził się pewnemu brytyjskiemu oficerowi. Jego porażki spowodowały, iż podjął decyzję o przyjęciu pracy w hinduskiej firmie w Południowej Afryce.

W tym okresie swojego życia był człowiekiem niezwykle spokojnym i nie bardzo interesującym się światem polityki. Będąc na sali sądowej przemawiał kierując wzrok w podłogę ponieważ paraliżował go strach i wstyd. Pobyt w Afryce mocno zmienił samego Gandhiego. W owym czasie hindusi byli traktowani przez władze z góry i bez większego poszanowania dla ich godności. Mahatma poczuł na własnej skórze rasizm, upokorzenia oraz niesprawiedliwość ze względu na kolor skóry. Kiedy kończył się jego kontraktu i już miał wracać do ojczyzny usłyszał, iż władze przygotowują ustawę mającą na celu pozbawienie hindusów praw wyborczych. Wtedy to stanął na czele opozycji do ówczesnej władzy. Wysyłał pisma gdzie się tylko dało ukazujące nietolerancję władzy. Nie zahamowało to wdrożenia ustawy jednak odniosło pewien skutek – zwrócił uwagę opinii publicznej na krzywdy mniejszości etnicznych w Południowej Afryce. Za jego sprawą został w roku 1894 powołany Hinduski Kongres Natalu. Organizacja ta spoiła społeczność hinduską tak mocno, iż mogła wywierać presję na rząd oraz brytyjskie władze kolonialne. Gandhi na krótko wrócił do Indii by zabrać do Afryki swoją rodzinę. Po powrocie został zaatakowany przez biały tłum, chcący dokonać samosądu. Tutaj pojawiła się wielkość naszego bohatera. Nie wniósł żadnych oskarżeń wobec osób, które go napadły, jednocześnie deklarując, iż nie będzie dochodził zadośćuczynienia w sądzie.

Ojciec Christophera był nauczycielem, pisarzem oraz uczonym. Matka z kolei była dziennikarką. Od wczesnego dzieciństwa Christopher miał kontakt z literaturą. Gdy przyszły bohater ekranów miał cztery latka, jego rodzice rozwiedli się. Z aktorstwem miał do czynienia już w wieku dziesięciu lat, kiedy to przyłączył się do teatralnej grupy – The Yeomen of the Guard w McCarter Theater w Princeton. Pięć lat później był już praktykantem w teatrze Williamstown, gdzie został dostrzeżony przez aktorkę Olympię Dukasis (laureatka Oskara dla najlepszej roli drugoplanowej w filmie „Wpływ księżyca”). W wieku osiemnastu lat ukończył prywatną szkołę z wyróżnieniem. Wtedy rozwijał także swoje zainteresowania sportem. Z chęcią grał w baseball, hokeja oraz piłkę nożną. Początki kariery aktorskiej nie były łatwe. Rozpoczął od niewielkiej roli w dramacie telewizyjnym z roku 1974 pod tytułem „Wrogowie”, później zagrał w operze mydlanej oraz kliku sztukach teatralnych. Międzynarodowy rozgłos dała mu rola Supermena w filmie Richarda Donnera. Wtedy to właśnie otrzymał nagrodę British Academy of Film and Television Arts (BAFTA). Dzięki sukcesowi filmu zagrał on jeszcze w kolejnych 3 odsłonach z serii. Trzykrotnie był nominowany do nagrody Saturna (nagroda dla najlepszych dzieł filmowych z gatunków fantasy i science fiction. W roku 1995 doszło do tragedii – Christopher podczas kręcenia jednej ze scen spadł ze spłoszonego konia, w wyniku czego skręcił kark – przeżył, jednak był całkowicie sparaliżowany. Tragedia była o tyle większa, że nie mógł samodzielnie oddychać i musiał być stale podłączony do respiratora. Zmarł w roku 2004 w wyniku śpiączki, która została spowodowana zakażeniem mającym swoje źródło w odleżynach.

W trakcie swojego życia po wypadku był mocno zaangażowany w działalność charytatywną – jeździł po całym kraju, gromadząc fundusze na rzecz osób niepełnosprawnych. Zgodził się również na testowanie na sobie nowych metod leczenia uszkodzonego kręgosłupa. Przeznaczał także duże sumy pieniężne na badania mające na celu sklonowanie ludzkich organów, które w przyszłości miały ratować życie ludzkie osobom śmiertelnie chorym oraz sparaliżowanym. Jego motto brzmiało: „Nigdy się nie poddawać. Nigdy nie tracić nadziei”. Był bohaterem dla wielu ludzi, którzy tracili już nadzieję. Wraz ze swoją żoną pomógł wielu osobom, stając się przy tym wzorem do naśladowania. Christopher był wspaniałym aktorem, ale jeszcze wspanialszym człowiekiem. Wielu może powiedzieć, iż skłoniła go do tego osobista tragedia. Jednak prawda jest taka, że nie musiał nic robić, nie musiał być aktywny, a jednak miał wewnętrzną potrzebę niesienia pomocy innym.

Stephen Hawking choruje na stwardnienie zanikowe boczne (ALS), które powoduje paraliż ciała.Na początku, po diagnozie dawano mu od 2 do 3 lat życia. Hawking żyje jednak z chorobą już ponad 50 lat. Na skutek tracheotomii stracił możliwość mowy, a wyręcza go syntezator mowy. Hawking porusza się na wózku inwalidzkim, który reaguje na jego najmniejsze ruchy.