Wingsuit, to dyscyplina sportowa (chociaż dla większości ludzi zapewne ultrakaskaderska), której dynamiczny rozwój rozpoczął się w latach 90-tych ubiegłego wieku. W najprostszych słowach – polega ona na lataniu przy pomocy specjalnego kombinezonu. Jego specyficzna konstrukcja powoduje spowolnienie opadania skoczka w kierunku pionowym przy jednoczesnym znacznym przyśpieszeniu lotu w płaszczyźnie poziomej. Z uwagi na brak możliwości bezpiecznego lądowania, koniec lotu następuje wraz z otwarciem spadochronu.

35-letni Jeb Corliss jest jednym z najpopularniejszych przedstawicieli tej dyscypliny. Jego zainteresowanie lataniem rozpoczęło się bardzo wcześnie. Już w dzieciństwie częstym sposobem spędzania wolnego czasu było obserwowanie ptaków. Jako nastolatek popadł w głęboką depresję i postanowił zrobić coś ze swoim życiem. Jak sam stwierdził: „chciałem zrobić coś naprawdę specjalnego”. Postanowił więc zająć się uprawianiem wingsuitu.

Swoje wyczyny rozpoczął od skoku z klifu o wysokości ponad dwóch kilometrów, położonego w południowej Szwajcarii. Osiągnięcie to zostało dokładnie sfilmowane przy użyciu kilku kamer. Warto zaznaczyć, że jedna z nich znajdowała się wówczas na głowie Corlissa, dzięki czemu widzowie mogą poczuć chociaż namiastkę adrenaliny towarzyszącej skoczkowi.

W dalszym ciągu swojej ekstremalnej kariery Corliss skoczył między innymi z wieży Eiffela i z jednej z malezyjskich wież Petronas Twin Towers, skupiając tysiące widzów i znacznie powiększając rzeszę swoich fanów. Najniebezpieczniejsze zadanie miało jednak dopiero nadejść.

W 2011 roku Corliss, wyrzucony z helikoptera na wysokości 2km, postanowił przelecieć przez wnętrze góry w środkowych Chinach. Wyczyn był bardzo trudny ponieważ rozpadlina skalna miała zaledwie 30m szerokości. Sam Corliss przyznał, że było to dla niego igranie ze śmiercią, a przy ocenie poziomu trudności tego zadania użył sformułowania: „super-duper-hardcore”. Próba zakończyła się spektakularnym sukcesem, a Jeb Corliss znalazł się na pierwszych stronach gazet, zyskując jeszcze większą popularność.

Historia Roberta Burneiki, która poskutkowała szybkim wzrostem jego popularności, rozpoczęła się dość prozaicznie – od serwisu youtube. Ten, 34-letni Litwin, mieszkający na stałe w Las Vegas, postanowił pokazać się światu jako zagorzały kulturysta, czyniąc z siebie głównego bohatera filmów propagujących tę właśnie dyscyplinę sportu.

Filmy te bardzo szybko zyskały ogromną popularność wśród internautów, a używane przez niego zwroty typu: „siła!”, „nie ma lipy!” i „nie ma op.. się!” na stałe wrosły do potocznego języka współczesnej młodzieży, czyniąc z Burneiki mimowolnego współtwórcę i żywą ikonę polskiej popkultury.

Mimo, że z pochodzenia jest Litwinem, Robert posługuje się również innymi językami – angielskim, rosyjskim, a także, za sprawą żony – językiem polskim. Podczas kilkuletniej kariery kulturystycznej zdobył ponad 13 tytułów i wyróżnień, co pozwoliło mu na założenie własnej firmy – Burneika Sports, oferującej suplementy diety dla kulturystów.

Ogromna popularność Burneiki zaowocowała nawiązaniem współpracy z polską stacją TVN Turbo. Program „Nie ma lipy!” doczekał się emisji już dwóch sezonów, w których Robert daje się poznać od nieco innej strony. Scenki z prywatnego życia „Hardcorowego Koksa” znakomicie przełamują stereotypowe widzenie kulturysty, jako osoby brutalnej, chamskiej i bezmózgiej. Okazuje się bowiem, że Robert na co dzień jest sympatyczny, dowcipny, a nawet w pewien sposób łagodny (o ile w wypadku osoby ważącej ponad 120kg takie stwierdzenie ma jakikolwiek sens).

Dobrym przykładem ukazującym charakter Roberta Burneiki mogła być również walka z Marcinem Najmanem, która odbyła się 27 kwietnia 2012 r. podczas gali MMA Attack 2 w Katowicach. Burneika, debiutując w tej dziedzinie, odniósł druzgoczące zwycięstwo nad swoim przeciwnikiem, ciesząc się jednocześnie ogromną sympatią ze strony kibiców. Po walce stwierdził natomiast z uśmiechem na twarzy, że ten sport nie jest dla niego i traktował to wszystko jako dobrą zabawę.

Jeżeli dziwi Cię obecność Roberta Burneiki w gronie „niezwykłych” to no cóż.. niezwykłym można być na wiele sposobów, albo jak kto woli – niezwykłość nie jedno ma imię.

Program ten emitowany jest przez brytyjską stację BBC i od wielu lat bije wszelkie rekordy popularności. Clarksonowi, wraz z Richardem Hammondem i Jamesem Mayem, udało się stworzyć program motoryzacyjny o niepodważalnej pierwszej pozycji pod względem oglądalności na świecie.

Nie jest to jednak jedynie skutkiem, jak mogłoby się wydawać, dziennikarskiej rzetelności (chociaż i tej bez wątpienia nie można Clarksonowi odmówić). „Top Gear”, przy zachowaniu wszelkich zasad obiektywnej i konstruktywnej krytyki, jest również programem przepełnionym humorem.

Program prowadzony jest przecież przez trójkę przyjaciół, którzy w niemal każdym odcinku oddelegowywani są do wykonania narzuconych im, często absurdalnych, zadań, co sprawia, że ich przyjaźń poddawana jest regularnym próbom. Wszystko to powoduje, że widz, oprócz rzetelnej analizy najnowszych osiągnięć motoryzacyjnych, dostaje również niesamowitą dawkę, nierzadko sarkastycznego, humoru. Ci trzej panowie sprawiają, że słowo „publicystyka” nabiera zupełnie nowego znaczenia, czego najlepszym dowodem jest fakt, że program „Top Gear” bardzo chętnie oglądają również kobiety.

Jeremy Clarkson nie jest jednak wyłącznie prezenterem telewizyjnym. Przez wiele lat dał się poznać jako zagorzały podróżnik i autor wielu felietonów oraz publikacji książkowych (m.in. popularnego cyklu „Świat według Clarksona”). Ich rosnąca popularność sprawiła, że książki te przetłumaczone zostały na bardzo wiele języków (w tym także na język polski).

Prywatnie, co chyba nie jest dla nikogo specjalnym zaskoczeniem, Clarkson jest znanym kolekcjonerem samochodów. Obecnie posiada ponad 20 ekskluzywnych modeli takich aut jak: Aston Martin, Ferrari, Lotus, Mercedes, Jaguar czy Lamborghini.

Od wielu lat Gates należy do ścisłej czołówki w światowych rankingach dotyczących najbogatszych ludzi na świecie (nierzadko zajmował w nich pierwsze miejsce). Wynika to głównie z faktu, że do dnia dzisiejszego jest on największym indywidualnym udziałowcem Microsoftu. Jego udziały wynoszą nieco ponad 9% akcji, co według danych z 2007 roku, pozwoliło mu osiągnąć fortunę o przybliżonej wartości 58 miliardów (!) dolarów.

Jednak już w roku 2006 Gates zaczął stopniowo wycofywać się z pełnienia kierowniczej funkcji w korporacji. Swoje obowiązki postanowił podzielić między Craiga Mundie i Raya Ozzie. Z czym związana była decyzja o dobrowolnej rezygnacji z prawdopodobnie najbardziej intratnej posady na świecie? I dlaczego niedługo potem suma majątku Gatesa tak drastycznie zmalała?

Powód jest dość prosty, choć niemalże niewiarygodny – Bill Gates postanowił zająć się działalnością charytatywną. Wprawdzie już wcześniej dał się poznać jako zagorzały filantrop, zakładając w 2000 r. wraz z żoną fundację dobroczynną, jednakże, jak sam stwierdził – praca w Microsofcie uniemożliwiała mu całkowite poświęcenie się temu zajęciu.

Według najnowszych danych, przez ostatnią dekadę Fundacja Imienia Billa i Melindy Gatesów łącznie przeznaczyła na cele dobroczynne ok. 28 miliardów dolarów, sprawiając jednocześnie, że saldo na ich domowym koncie wynosiło już „jedynie” 30 miliardów. Zapewne wy też zastanawiacie się, jak oni teraz wiążą koniec z końcem?

Aktualnie fundacja Gatesów hojnie wspiera badania nad szczepionką przeciwko malarii. Nie tak dawno to właśnie ich dotacje bardzo pomogły Indiom w walce z epidemią polio. Najbliższe plany fundacji to pomoc innym krajom, które również borykają się z problem epidemii. Na zakup szczepionek dla Nigerii, Pakistanu i Afganistanu przeznaczono już 200 milionów dolarów.

Z powyższych argumentów wynika chyba dość jasno, dlaczego Bill Gates znalazł się w gronie ludzi niezwykłych. Warto przy tym zaznaczyć, że jemu samemu na tego typu wyróżnieniach z pewnością nigdy nie zależało. Jak sam kiedyś stwierdził: „Na świecie panuje tendencja, by zwracać na mnie zbyt dużo uwagi”.

„Achmed-martwy terrorysta” – ten właśnie skecz rozbawił do łez wszystkich internautów i sprawił, że rozpoczął się prawdziwy „bum! na Dunhama. Achmed-kukiełka jest bowiem chodzącą (chociaż właściwie to siedzącą) parodią islamskiego terrorysty. Jego dialog z Jeffem powoduje, że Achmed niejako sam się ośmiesza, wzbudzając przez to ogromną sympatię widzów.

Popularność tego skeczu zaowocowała szerszym zainteresowaniem działalnością Dunhama, który w bardzo krótkim czasie stał się prawdziwą gwiazdą internetu. Ogromnym zainteresowaniem zaczęły cieszyć się również oficjalnie wydane DVD z jego występów (m.in. „Arguing with myself” czy „Spark of Insanity”), na sprzedaży których Dunham bardzo się wzbogacił.

Na filmach tych Dunham występuje wraz z liczną grupą innych kukiełek. Warto wymienić tu chociażby zgorzkniałego starca – Waltera, postrzelonego przybysza z innej planety – Peanuta, gadającą meksykańską paprykę – Hose, czy typowego amerykańskiego rednecka – Bubbę Juniora.

Głównym atutem Jeffa Dunhama jest absolutnie mistrzowskie opanowanie trudnej sztuki brzuchomówstwa. Widz, oglądając jakikolwiek skecz, całkowicie zapomina o tym, że kukiełkowi bohaterowie są faktycznie tylko kukiełkami. Dunham nie tylko perfekcyjnie obdarza swoich bohaterów indywidualnym głosem, lecz także charakterem i mimiką twarzy, co łącznie tworzy wręcz genialną i niespotykaną obecnie artystyczną jakość, której inni brzuchomówcy mogą mu tylko zazdrościć.

Cejrowski swoją karierę rozpoczynał na początku lat 90-tych pracując, jako dziennikarz radiowy i telewizyjny (prowadził m.in. programy „Non Stop Kolor” i „WC Kwadrans” czy „Stajnia”). Największą popularność osiągnął jednak dzięki swojemu autorskiemu programowi „Boso przez świat”, emitowanego od 2007 roku.

Jest to program podróżniczy, w którym Cejrowski wraz z niewielką, kilkuosobową ekipą, zapuszcza się w najdalsze, często wręcz dzikie zakątki naszego globu. Jego reportaże bardzo różnią się od standardowych reportaży telewizyjnych. Cechuje je pewien rodzaj bliskiej perspektywy, co sprawia, że realia życia np. południowoamerykańskich plemion, ukazane są widzowi w sposób niemalże namacalny. Liczne komentarze prowadzącego pozwalają natomiast lepiej poznać i zrozumieć nawet najbardziej niezrozumiałe elementy obcych kultur.

Oprócz podróżowania, Cejrowski zajmuje się również pisaniem. Jako felietonista, współpracuje między innymi z „Gazetą Polską” czy „Ilustrowanym Kurierem Polskim”, regularnie pisząc felietony społeczno-polityczne. Jego reportaże podróżnicze są natomiast publikowane między innymi w „Rzeczpospolitej” i „National Geographic”.

Wojcech Cejrowski jest również autorem wielu pozycji książkowych. Niektóre z nich (np. „Kołtun się jeży”, „Sól do oka”) to książki publicystyczne bądź satyryczno-polityczne. Zdecydowanie bardziej popularne są natomiast jego dzieła podróżnicze. „Gringo wśród dzikich plemion” i „Rio Anaconda” są obecnie najchętniej czytanymi książkami podróżniczymi w naszym kraju.

Długoletnia działalność Cejrowskiego sprawiła, że jest on laureatem wielu prestiżowych nagród, zarówno literackich, jak i dziennikarskich, dzięki czemu w pełni zasłużenie zaliczany jest do grona ścisłej czołówki polskich publicystów.

Wszystko zaczęło się na początku lat 90-tych, kiedy to chirurdzy z Centrum Zdrowia Dziecka wystosowali apel o wsparcie finansowe na zakup sprzętu medycznego do ratowania życia chorych dzieci. Owsiak, pracujący wówczas w trzecim programie Polskiego Radia, postanowił zająć się tą sprawą i zorganizował zbiórkę pieniędzy, którą następnie kontynuował podczas festiwalu w Jarocinie, odbywającego się w tym samym roku.

Akcja odniosła spory sukces, a środki zebrane podczas jej trwania przerosły najśmielsze oczekiwania organizatorów. To wszystko sprawiło, że akcja odbiła się szerokim echem w całym kraju, zyskując tym samym ogromne poparcie społeczne. Organizatorzy doszli do wniosku, że przedsięwzięciu o tak wzniosłej idei należałoby nadać wymiar cykliczny. Tym oto sposobem w 1993r. powstała Wielka Orkiestra Świątecznej Pomocy.

Od tego czasu Jerzy Owsiak zajmuje się organizacją corocznych finałów swojej orkiestry. Odbywają się one równolegle na terenie całego kraju. Pry zbiórce pieniędzy i organizacji całej imprezy pracują przede wszystkim liczni wolontariusze, często harcerze. Do akcji chętnie włączają się również celebryci, politycy oraz inne ważne osobistości.

Fundusze zebrane podczas każdego z finałów zawsze przeznaczane są na zakup sprzętu medycznego o ustalonym wcześniej przeznaczeniu. Ogromne poparcie społeczne sprawia natomiast, że środki spływają na konto fundacji jeszcze długo po zakończeniu finału i zawsze sięgają kwoty przynajmniej kilkunastu milionów złotych.

Owsiak znany jest również jako pomysłodawca, twórca i główny organizator największej masowej imprezy w Europie – Przystanku Woodstock, który często bywa krytykowany przez środowiska prawicowe. Krytykowanie człowieka, który dla polskich szpitali zakupił sprzęt wartości setek milionów złotych jest dla mnie działaniem, delikatnie mówiąc, niezrozumiałym. No ale cóż… – oto Polska właśnie.

Ten północnoirlandzki piłkarz przez wiele lat był najpopularniejszym zawodnikiem Manchesteru United. Grając na pozycji napastnika zdobył dla tego klubu łącznie 137 bramek w 361 meczach, dzięki czemu Manchester na przełomie lat 60. i 70-tych wielokrotnie zdobywał mistrzostwo kraju oraz wiele tytułów w rozgrywkach międzynarodowych.

Najbardziej prestiżowe magazyny piłkarskie często wybierały go również najskuteczniejszym piłkarzem roku. Sportowa biografia Besta wygląda więc lepiej niż wzorowo. Dlaczego więc nie może on uchodzić za wzór do naśladowania?

„Wydałem dużo pieniędzy na wódę, babki i szybkie samochody – resztę po prostu roztrwoniłem” – tak brzmi odpowiedź na to pytanie i jednocześnie jedna z najbardziej charakterystycznych wypowiedzi George’a Besta. Jego problemy z alkoholem często bywały powodem ostrych konfliktów z trenerem oraz z innymi zawodnikami drużyny. Best notorycznie spóźniał się na treningi (lub nie przychodził na nie wcale) jednak, z uwagi na znakomitą postawę podczas meczów, często przymykano na to oko. Miarka przebrała się natomiast w 1975r. kiedy to Best został dyscyplinarnie usunięty z kadry Manchesteru.

Próbował kontynuować karierę w mniej znanych klubach (m.in. Stockport County czy Fulham) ale nie odniósł już z nimi żadnych znaczących sukcesów. Jego problem z alkoholem nadal dawał o sobie znać, co w 1984 poskutkowało aresztowaniem za jazdę po pijanemu. Zdarzyło mu się również pod wpływem alkoholu występować w telewizji. Taki tryb życia doprowadził go do transplantacji wątroby w 2000r. Pięć lat później w bardzo ciężkim stanie trafił do szpitala, w którym zmarł 25 listopada.

Goerge Best jest przykładem człowieka, który miał wszystko – sławę, pieniądze i liczne sukcesy. Jego uzależnienie od alkoholu spowodowało jednak, że ten porównywany do Pelégo piłkarz, stracił to wszystko, a jego los zakończył się tragicznie. Nie zmienia to jednak faktu, że do tej pory uchodzi za jednego z najbardziej cenionych zawodników w historii Manchesteru United.

Członkowie grupy poznali się bardzo wcześnie, bo jeszcze w czasach studenckich. Każdy z nich zajmował się już wtedy działalnością satyryczną, prowadząc lub występując w różnego rodzaju programach komediowych. Panowie szybko zorientowali się, że łączy ich wspólny i dość specyficzny rodzaj poczucia humoru. Postanowili więc połączyć siły. W ten właśnie sposób powstał program, który do tej pory, przez wielu zaliczany jest do ścisłej czołówki w dziedzinie humoru – Latający cyrk Monty Pythona.

Oryginalność komików sprawiła, że prowadzony przez nich serial telewizyjny bardzo szybko zyskał olbrzymią popularność, nie tylko na Wyspach Brytyjskich, ale i w całej Europie. Społeczeństwo lat 60-tych było bowiem przyzwyczajone do tradycyjnych i przez to konwencjonalnych form komizmu. Twórcy Latającego cyrku postanowili wyraźnie odciąć się od tej konwencji na rzecz nowego nośnika humoru – absurdu, na który ówczesna opinia publiczna po prostu nie była przygotowana.

Komicy, umiejętnie posługując się abstrakcją, groteską, parodią i paradoksem, sprawili, że słowo „humor” nabrało zupełnie nowego znaczenia, tworząc jednocześnie absolutnie nową jakość w dziedzinie światowej satyry. Ich skecze absurdalne były jednak tylko pozornie. Pod grubą maską abstrakcji, komicy skutecznie przemycali treści dotyczące aktualnych wydarzeń społecznych i politycznych z życia Brytyjczyków, kierując ostrze satyry właśnie w swoich rodaków.

Latający cyrk nie był jednak jedynym nośnikiem ich specyficznego poczucia humoru. Członkowie grupy byli również twórcami pełnometrażowych filmów, które do dziś uchodzą za kultowe. Warto w tym miejscu wymienić chociażby takie tytuły jak: „Monty Pyhon i Święty Graal”, „Żywot Briana”, czy „Sens życia według Monty Pythona”.

Grupa zakończyła swoją oficjalną działalność po śmierci Grahama Chapmana w 1989r. Od tego czasu pozostali członkowie spotykali się sporadycznie, rzadko dając publiczne występy. Pytani o reaktywację grupy do dziś odpowiadają z właściwym sobie poczuciem humoru: „Oczywiście! Natychmiast po zmartwychwstaniu Chapmana!”.

Rémi Gaillard po raz pierwszy zaistniał w internecie za sprawą krótkometrażowego filmu, ukazującego jego ponadprzeciętne zdolności piłkarskie. Poziomem prezentowanych tam umiejętności, Rémi bez wątpienia mógłby spokojnie zawstydzić większość osób zawodowo zajmujących się tym sportem. Na filmie widzimy go przyklejającego nalepki do różnego rodzaju celów (w tym również celów żywych), a następnie trafiającego w nie piłką, nawet ze znacznej odległości i to już za pierwszym podejściem.

W licznych wywiadach często pytano go, czy nie zastanawiał się nad rozpoczęciem profesjonalnej kariery piłkarskiej. Rémi za każdym razem odpowiadał jednak w ten sam sposób, stwierdzając, że ten sport, najzwyczajniej w świecie, nie jest dla niego. Odpowiedzi na pytania, dotyczące powodów takiego właśnie podejścia, z ust Rémiego nigdy nie padły. Pojawiły się one jednak niedługo potem – pod postacią kolejnych krótkometrażowych filmików.

Gaillard obnaża w nich swoją drugą naturę – komika. Jego niekonwencjonalne i nierzadko szokujące poczucie humoru zaprezentowane jest w nich w postaci kompilacji kilkunastosekundowych scenek. Rémi, korzystając z przeróżnych kostiumów, wciela się w rozmaite postacie, starając się przestraszyć, zaszokować lub rozbawić niczego nieświadomą ofiarę oraz przypadkowo znajdującą się w tym miejscu publiczność (nierzadko samemu wpadając przy tym w różne tarapaty).

Pająk oblepiający siecią (folią śniadaniową) publiczny pisuar, nietoperz wiszący głową w dół w autobusie miejskim, królik gwałcący myśliwego, czy wreszcie kultowy już ślimak blokujący ruch na autostradzie – to tylko niektóre wcielenia Rémiego. Wszystkie popisy pana Gaillarda możemy obejrzeć na jego oficjalnym i cieszącym się olbrzymią popularnością kanale youtube.